Nadat ik mezelf net behoorlijk vervloekt hebt omdat ik plakken drukte op m'n telefoon ipv knippen en ik dus dacht m'n hele verhaal kwijt te zijn heb ik em na een tijdje prutsen weer gevonden:)

Ons vorige berichtje was net geheel sprankelend, maar ja dat heb je na een busreis en dan gedropt worden om 4u in de ochtend. Sapa en Halong bay waren trouwens echt heel erg gaaf! Zeker Sapa was een geweldige ervaring! Zo mooi, koud en afgelegen met de etnische bergvolkeren. En kleine kinderen die met mega grote messen groente schoonmaken, dat zorgt voor een mooie ervaring en levert een mooi plaatje op. Helaas hebben er wat problemen met onze camera en kunnen we geen foto's meer uploaden. De kaartjes zijn gelockt nadat we ze aan een computer hebben gehangen die er waarschijnlijk iets op heeft gezet. Gelukkig hebben we de foto's nog wel maar het uploade lukt dus even niet. Als iemand een ideetje heeft om dit te verhelpen, stuur ons een mailtje!

Ondertussen zijn er alweer een beetje bijgekomen maar hebben we er ook nog een ergere buservaring bij. Voordat we deze hebben ervaren zijn we eerst nog de stad in geweest naar het mausoleum. Heel streng en strikt alles, camera en tas moesten we afgeven en we moesten netjes langs het lijntje lopen, bij All ging het al kriebelen want we leken wel een kudde dieren. We snapten niet zo goed waarom dit alles nodig was, maar toen we het gebouw zelfs ingingen, wat overigens een heel mooi gebouw was! Werd het duidelijk; Ho Chi Min lag daar opgebaard. Dit hadden we totaal niet eracht dus we schrokken er wel even van. Ook hebben er de wisseling van de wacht gezien. Wat best creepy was omdat je echt niet kon zien wie er klaar waren met hun dienst en wie er net begonnen.
Dan nu de busreis, achteraf kunnen we er hartelijk om lachen maar stel je het volgende even voor:

De bus naar Laos zou in de avond vertrekken, we hadden tickets gekocht samen met onze Mexicaanse vriend Waarvan ik de naam onmogelijk kan typen. Het begon al vreemd toen er achter een mannetje op de scooter aan moesten lopen. Maar goed dit was niet ver en bracht ons naar de rest van de groep reizigers die naar Laos zouden gaan. Nadat we weer een tijdje gewacht hebben worden we met z'n alle in een Minivan gepropt. Niet genoeg plek? Dan ga je maar met twee personen op één stoel zitten! Er werd ons niets verteld en gelukkig kwamen onze bange voorgevoelens niet uit. Geen 24u in deze positie naar Laos maar of het er beter op werd wisten we ook niet helemaal. We werden, in het donker, afgestopt in een achteraf straatje, waar ons weer niets verteld werd. Uiteindelijk werden wij met nog een aantal in een taxi gezet en reden we naar het busstation, aan de andere kant van waar we gedropt waren... Hier alles snel snel hup tickets gekregen en naar de bus. We waren ondertussen al een beetje lamgeslagen en alles kwam beetje laat binnen. Onze bagage moest mee naar binnen, opzich al vreemd! En toen stonden we dus in de bus maar niet eens iedereen paste erin, en hop de bus gaf gas en weg waren we.... Maar wacht eens even, we gaan geen 24u staan of in het gangpad zitten! En laat dit nou net wel de bedoeling zijn geweest. Gelukkig zat de bus vol met studenten die in Laos wonen en studeren in Vietnam, die naar huis gingen voor tet, het nieuwjaar. Een lief meisje vertelde ons dat het reizen met tet altijd zo is en dat het ook nog eens kenmerkend is voor dit bedrijfje. Nadat we ons georiënteerd hadden bleek dat we in een omgebouwde normale bus zaten. De onderste slaapplekken waren nog geen halve meter hoog en de mensen zaten overal, van het gangpad tot helemaal achterin wat normaal het laadruim is! Onmenselijk! Na heen en weer gebel, geruzie en nog meer gebel werden er een aantal mensen uit hun stoel gehaald en werden wij daar neer geplant. Dit ging heel erg tegen ons gevoel in, maar toen bleek dat we bijna het drie dubbele hebben betaald voor de ticket werd het al iets minder. Maar toch bleef ik er een kut gevoel aan overhouden. Kunnen jullie je enige voorstelling maken ondertussen? We hadden nu wel een stoel, dat is waar. Maar we stopten alleen als de chauffeur moest plassen, wat een keer in de acht uur was, als het meezat! Of als de bus kapot is. En dat gebeurde... Zo'n drie tot vier uur hebben we stilgestaan en de motor werd eruit gehaald want Tsja het moest toch gemaakt worden wilden we de grens over.... Uiteindelijk knepen we em of we nog wel optijd zouden zijn voordat de grens dicht ging. Maar we waren net optijd. Eenmaal uit de bus en opgewarmd door de zon zagen we pas hoe ontzettend mooi het was, in de groene bergen in de middle of nowwhere was de grensovergang. Goed dit gin redelijk soepel en zo kwamen we uiteindelijk na 27u in de bus aan in Phonsavan. We hebben het overleefd! Omdat we ook niet gestopt zijn om te eten schrokten we wat rijst naar binnen en hebben we geslapen als roosjes!

Phonsavan staat bekend om z'n plain of jars. Nu dacht m'n moeder dat het ging om velden vol botten maar nee, potten! Na een dag niks gedaan te hebben en alleen maar genoten hebben van de zon en het stadje dat zo uit een film komt zijn we op de motor deze velden gaan bezoeken. Heel indrukwekkend, een veld vol met grote potten waarvan niemand weet waar ze voor dienden. Helaas zijn er ook hier veel bommen gevallen en moet je uitkijken waar je loopt, zolang je binnen de witte stenen blijft zit je veilig want dat is helemaal schoongemaakt maar daarbuiten dus niet! Vel 1 was goed te bereiken en veld twee en drie plus een waterval zouden ook niet heel ver weg zijn. Qua kilometers niet, maar wel de tijd die je nodig hebt om er te komen. Ze hebben hier namelijk wel geasfalteerde wegen maar de lopen van dorp maar dorp en niet naar dit soort dingen buiten de stad. De we was ontzettend hobbelig, met zand, grind en gevaarlijke diepe geulen die ervoor zorgden dat we de volgende dag dus echt wel spierpijn hadden! Uiteindelijk hebben we veld twee en drie niet eens gezien en hebben we een korte blik geworpen op de waterval. Dit omdat we wel voor het donker terug wilde zijn met deze wegen. Als je zei dat we in Afrika waren geloven we het ook. Ontzettend stoffig en droog met koeien en bamboehutjes en zwaaiende kinderen langs de weg, wat een ervaring weer! Verder hebben we genoten van het rustige niet toeristische stadje en zijn we na een aantal dagen doorgegaan naar Luang Prabang.

Voor ons idee bestaat Laos alleen maar uit bergen. De weg naar Luan Prabang was een en al bochten en gaten in de weg, incl de bamboehutjes die dienen als dorpjes hier. Dit stadje is al een stuk toeristischer wat zorgt voor heel veel restaurantjes en tentjes met fruitshakes voor 50cent:) hier hebben we ook onze Mexicaanse brief weer gevonden die ons kennis heeft laten maken met de oreo bananen shake. Deze lieve mensen is echt goddelijk! En laten we het recept hebben los gekregen van zo'n lief shake vrouwtje:) dit wordt een strandshake zeker weten! Verder hebben er hier weer helemaal niks gedaan. Genieten van de zon boekje lezen en over het marktje slenteren was echt genoeg voor ons:)

Dan zijn we gister aangekomen in Vang Vien, het chersonisos van Laos en het eerste mensje dat ik spotte wekte dit gevoel ook direct op; blote bast, lelijke tatoeage, foute zonnebril en net te korte zwembroek nou dan weet je het wel! Vang Vien staat bekend om z'n tubing; in een band de rivier af dobberen en stoppen bij een van de talloze barretjes om je vol te laten lopen. Wij laten ons niet vollopen want we blijven graag heel en levend om de rest van onze reis ook nog mee te kunnen maken! Na net even een klein buitje gaan we zo maar eens bedenken of we ons er vandaag aan wagen of dat het toch morgen wordt!

Het einde komt al een klein beetje in zicht voor ons. Over twee dagen ongeveer gaan we naar Vientiane, de hoofdstad en van daaruit nemen we de trein naar Bangkok. En vliegen we naar Jakarta, het laatste land op ons lijstje. Het is natuurlijk helemaal nog niet zover maar we checken als gekken de sneeuwberichten en webcams van de wintersportbestemming waar we na drie dagen thuis weer naar vertrekken. Wat een leventje:)

Sorry voor de spelfouten maar een heel verhaal typen op m'n iPhone is niet geheel zonder keerpunten;)

Dag lieve allemaal xx Joos en All